Επαγγελματικός οδηγός

Κατεβάστε τις εφημερίδες σε μορφή pdf


Παλαιότερες ψηφοφορίες - Aρχείο

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ | Αλέξης Ακριθάκης (1939-1994): Ένας παθιασμένος και ασυμβίβαστος εικαστικός
Τελευταία ενημέρωση:Πέμπτη,17/03/2011

 



.....

Της Δρ Στέλλας Μουζακιώτου

«Τέχνη είμαι εγώ, ο καλλιτέχνης. Τέχνη είμαι εγώ με το παιδί μου. Τέχνη είναι αυτό που ζω σήμερα». Μέσα από αυτά τα λόγια του Αλέξη Ακριθάκη αντιλαμβανόμαστε ότι η εικαστική του πρόταση αποτελεί πεδίο συγκέντρωσης βιωματικών στοιχείων και εμπειριών διαφορετικών χρονικών περιόδων σε έναν υποδειγματικό συγκερασμό συνύπαρξης και συν-λειτουργίας.
Γεννημένος στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά (1939) από πατέρα πρόσφυγα από τη Σμύρνη και μητέρα επιχειρηματία της αθηναϊκής υψηλής ραπτικής, θα ζήσει τα νεανικά του χρόνια μέσα σε αντιφατικές οικογενειακές και κοινωνικές συνθήκες. Παίρνοντας κρυφά χρήματα από την οικογενειακή επιχείρηση, θα ξεκινήσει με τη μοτοσυκλέτα του για το Παρίσι, όπου θα σπουδάσει ζωγραφική στην Ακαδημία Grand Chaumiere και θα ζήσει νέες εμπειρίες και παθιασμένους έρωτες. Η εκρηκτική προσωπικότητά του δεν θα πάψει να κρίνει και να καυτηριάζει ανελέητα τις συμβάσεις της εποχής του, αναδεικνύοντας μέσα από τα έργα του μια συνειδητά αντικομφορμιστική στάση ζωής.
Θέματα όπως, ποδήλατα, τόξα, φωτιές, καρουσέλ, εθνικά σύμβολα ή βαλίτσες (εικ.1) αποτελούν συγκινησιακά στοιχεία που προσδίνουν στο έργο τη δική του δυναμική, αναδεικνύοντας την επιθυμία ελεύθερης διακίνησης του δημιουργού και λειτουργώντας διεγερτικά στην ευαισθησία του θεατή. Διαφαίνεται η εκπόνηση μιας πυκνής εικαστικής σημειολογίας λαβυρίνθων με ενεργή συμμετοχή του θεατή στη δόμηση και την αποδόμηση του έργου. Πρόκειται για έναν έντονο δεσμό ανάμεσα στον καλλιτεχνικό πειραματισμό και την πολιτική απελευθέρωση που δεν έχει διαρραγεί από την εμπορευματοποίηση. Σε μια εποχή που η ευμάρεια και η οικονομική ή πολιτική σταθερότητα κλυδωνίζονται, το έργο του ασυμβίβαστου και αιρετικού δημιουργού μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ.
Η αγριότητα των χρωμάτων κεραυνοβολεί κυριολεκτικά το θεατή, κατακλύζει τις αισθήσεις, απομακρύνοντας την προσπάθεια ερμηνείας του θέματος σύμφωνα με τις κοινότυπες συμβάσεις ή την κοινή λογική. Ο καλλιτέχνης στην προσπάθειά του να διαχωριστεί ριζικά από τη φαινομενική αλήθεια των πραγμάτων εξοστρακίζει τις φόρμες, για να αποτρέψει την παρεξήγηση που θέλει τον πίνακα μίμηση της πραγματικότητας. Διαμορφώνει μια εικαστική προσέγγιση που μοιάζει να μην ερωτοτροπεί καθόλου με τον κίνδυνο «της τέχνης για την τέχνη». Συχνά στα έργα του αναγνωρίζουμε σύμβολα που συνδυάζονται μέχρι να δημιουργήσουν ένα είδος άχρονου σύμπαντος, όπου παρελθόν και παρόν συναντώνται στον καμβά με τη μορφή collage, κατασκευών ή έργων «ΤΣΙΚΙ-ΤΣΙΚΙ», όπως χαρακτηριστικά θα ονομάσει ο Ταχτσής το θόρυβο από το διαρκές ξύσιμο του χαρακτικού του.
Το έργο του Ακριθάκη αποτελεί μια σουρεαλιστική απεικόνιση ενός «πολεμικού» τοπίου (εικ.2), όπου οι φόρμες αποτυπώνονται σε μια στάση μέγιστης ανατομικής έντασης, που ήδη εμπεριέχει την ανάφλεξη και την απογύμνωση του θέματος από τις ρεαλιστικές του προεκτάσεις. Μέσα όμως σ’ αυτό το έντονο χρωματικό και σχεδιαστικό παραλήρημα, ο καλλιτέχνης συνεχίζει να ζει το δικό του όνειρο αποκαλύπτοντας σπαράγματα εικόνων της δικής του επεισοδιακής ζωής. Αεροπλάνα, ποδήλατα, αυτοκίνητα, βάρκες, ζογκλέρ και αδιευκρίνιστα όντα παρελαύνουν και συμπληρώνουν το αινιγματικό τοπίο προσφέροντας μια όαση ουσιαστικού σκεπτικισμού στο θεατή, που ήδη έχει «βομβαρδιστεί» από τα αδιέξοδα της ζωής στη σύγχρονη μεγαλούπολη. Τα σαφή, διακριτά χρωματικά πεδία καθορίζουν μια αφηρημένη και βίαιη «ψυχική αρχιτεκτονική», που δεν αντικατοπτρίζει το πραγματικό περιβάλλον, αλλά μάλλον μια φανταστική σκηνή, στην οποία η ανθρώπινη μορφή και τα αντικείμενα κινούνται παράδοξα, ανάλογα με την ιδιαίτερη ταυτότητά τους και τη μοναχικότητά τους. Μέσα από μια τόσο πλούσια πνευματική και εικαστική παιδεία, ο Αλέξης Ακριθάκης μας υπενθυμίζει ότι η ζωγραφική δεν αποτελεί πεδίο μίμησης της πραγματικότητας, αλλά αυτόνομη πράξη που απορρέει από τις πιο κρυφές και ενστικτώδεις ανάγκες του ανθρώπου και κυριαρχείται αποκλειστικά από τη βαθιά και αδάμαστη δύναμη της έκφρασης.
Ολοκληρώνοντας το σύντομο «ταξίδι» στη ζωγραφική του Ακριθάκη, θα ήθελα να αναφέρω ως επίλογο την απάντησή του στο ερώτημα του Νίκου Σταθούλη για το πώς θα ήθελε να τον θυμούνται, όταν δεν θα υπάρχει πια: «Σα μια σφήνα μπηγμένη σε μια καρδιά φίλε…» είχε απαντήσει...
Αναδρομική έκθεση του σημαντικού δημιουργού πραγματοποιείται στην Πινακοθήκη Γρηγοριάδη, Μαρίνου Αντύπα 18, Νέο Ηράκλειο (26 Ιανουαρίου-30 Απριλίου 2011), Μαρίνου Αντύπα 18, Νέο Ηράκλειο Τηλ.: 210 – 2719744, www.pinakothiki.eu
Ωράριο λειτουργίας:
Τρίτη έως Παρασκευή: 11 π.μ – 7μ.μ.
Σάββατο πρωί: 11 π.μ. - 3 μ.μ.
Δευτέρα και Κυριακή κλειστά.
 



ΕΙΚ.2.jpg
ΕΙΚ.1.jpg
Dr. stella mouzakiotou.jpg



Newsletters
Πληκτρολογίστε το ον/μο σας και τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σας (email) και πατήστε

Αναζήτηση άρθρων